Φίλε, πολύ σκουπίδι. Πολλά σκουπίδια. Τεράστια ποσότητα σκουπιδιών. Μια χαβούζα σκουπίδια φίλε.
Πού πάμε, ρε συ; Πώς πάμε εκεί; Με ποιους; Γιατί; Τι θα κάνουμε και τι θα πάθουμε εκεί που πάμε;
Ρε συ πιτσιρίκο. έχουμε παιδιά, ρε φίλε.
Αυτοί, οι Αρχηγοί των κομμάτων, αντιπροσωπεύουν ένα μεγάλο κομμάτι ανθρώπων οι οποίοι θα αποτελούν την ομάδα που θα μας (ξανα)κατευθύνει μετά τις 20 Σεπτέμβρη.
Από τον αρχηγό, σχηματίζω την άποψη για το τι μέρους του λόγου είναι και οι υπόλοιποι, καθώς αυτόν έχουν μπροστάρη.
Ρε συ φίλε, μιλάμε για πολύ σκουπίδι, ΠΟΛΛΑ χρόνια τώρα.
Εντάξει, ξέρω ότι ζούμε στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και υπάρχει και κάποια νέα τάξη πραγμάτων και τσεπών που κατευθύνει τις εξελίξεις σε πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό επίπεδο.
Αλλά και πάλι, ρε φίλε, τόσο σκουπίδι δεν δικαιολογείται.
Κοτζάμ Νέα Τάξη και μεις τρώμε στην μάπα τον Μεϊμαράκη ας πούμε.
Πιο πολύ στενοχωριέμαι, παρά τα παίρνω στο κρανίο.
Στεναχωριέμαι ρε συ γιατί μας κάνουν κουμάντο και μας φέρνουν βόλτα με σκουπίδια.
Πολιτικά, Δημοσιογραφικά και άλλα.
Δηλαδή τόσο λίγο προσοχής αξίζω; Tόσα μεγάλα-τεράστια πανεπιστήμια εκπαιδεύουν τους μελλοντικούς ηγέτες και εγώ τρώω στην μάπα την Γεννηματά και τον Θεοδωράκη, ας πούμε πάλι.
Ρε φίλ,ε συγγνώμη αλλά είμαστε -κυριολεκτικά- για το μπούστο.
Τι είναι αυτά ρε, που πάμε; Έχουμε παιδιά ρε.
Με τρομάζει να σκεφτώ τον εαυτό μου γέρο, να αναπολεί το παρελθόν και τα γεγονότα που στήριξαν το μέλλον. Νομίζω πως θα μαι ένας δακρυσμένος παππούς. Δακρυσμένος μέσα κι έξω.
Και αν με τρομάζει αυτό, μετά έρχεται η φρίκη, πιτσιρίκο.
Φρικάρω να ζήσω σε 15-20 χρόνια· φυσικά πάντα σε πρόγραμμα δανεισμού και εξυπηρέτησης δανείων! Ξέρουμε πως η βαλίτσα με την αποπληρωμή του χρέους ταξιδεύει βαθειά στον χρόνο.
Φρικάρω να ζήσω τον αποχαιρετισμό από τον μάταιο τούτο κόσμο των τωρινών «ηρώων» της πολιτικής, της δημοσιογραφίας και των άλλων «ειδικοτήτων».
Φίλε, θα τους χαιρετάμε με τιμές! Όπως ήδη κάνουμε με τους προηγούμενους αυτών. Δεν χρειάζεται ονόματα.
Θα τους χαιρετάμε επειδή μας διέλυσαν και θα βαπτίζουμε δρόμους και πλατείες στο όνομα τους, μη τυχόν και ξεχάσουμε τους ευεργέτες μας.
Είναι να μουρλαίνεσαι αδερφέ
ΡΕ ΣΥ ΓΡΑΦΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ ΜΕ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ.
Συνεχίζουμε και καταγράφουμε την συνέχεια της ιστορίας. Αρχαία Ελλάδα, Νεώτερη Ελλάδα, Τωρινή Ελλάδα, δεν χρειάζεται να αναφέρουμε ονόματα ηρώων και εποχών.
Γεμίζουμε την σύγχρονη ιστορία με τρελές ποσότητες σκουπιδιών.
Πιτσιρίκο, δεν χρειάζεται γεράσω φίλε, ήδη κλαίω και λυπάμαι πολύ.
Δεν μας είχα για τόσο χάλια, ρε συ. Δεν ήθελα να το πιστέψω πως είμαστε τόσο χάλια.
Αλλά εκ του αποτελέσματος προκύπτει, αφού «φιλάμε» τα σκουπίδια ήδη αρκετό καιρό τώρα.
Τα «φιλάμε» πριν και μετά τον θάνατο τους.
Ξέρουμε τι έγινε πριν, βλέπουμε τι γίνεται τώρα και απλά ζούμε την κοροϊδία μας!
Αυτό φίλε δεν είναι απλά η νέα τάξη πραγμάτων και τα κουμάντα της. Μιλάμε για βαθιά μαλάκυνση στην Χώρα των Ελλήνων.
Το θετικό στοιχείο, κατ” εμέ, είναι πως η μαλάκυνση περιορίζεται σε μικρό σχετικά μέρος του πληθυσμού, το οποίο χωρίζεται σε δυο μέρη.
Τους βολεμένους πολιτικάντηδες και δημοσιογράφους -και άλλους- στο ένα, και σε μια μάζα πολιτών απόλυτα καθοδηγούμενη από τα τερτίπια των προηγούμενων στο δεύτερο.
Αυτή η κρίσιμη μάζα των «λοβοτομημένων» συνανθρώπων μας αποτελεί περίπου το 20% του εκλογικού σώματος. Αυτά τα δυο μέρη μαζί φέρνουν τις κυβερνήσεις που λουζόμαστε.
Αν δεχτούμε ότι το 40% που δεν συμμετέχει στην εκλογική διαδικασία, το κάνει από αηδία και αποστροφή και όχι απλά είναι παραλίες, τότε μπορούμε χαλαρά να πούμε πως:
40% απέχει
20% ψηφίζει διάφορα, παρασυρόμενο από προεκλογικές υποσχέσεις που δεν υλοποιούνται
20% βολεμένων, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, ηθοποιοί, άτομα διαφόρων ειδικοτήτων που έχουν ζεστάνει πολυθρόνα και έχουν (φυσικότατα) δάνειο για την πισίνα και λερωμένη την φωλιά
20% Χάπατα, ζωντόβολα
(εκεί μέσα κρύβονται και τα νούμερα της ιδεολογίας. Να χέσω τις ιδεολογίες σας. Η μόνη ιδεολογία υπαρκτή είναι ο ‘Ανθρωπος. Βόδια, ε βόδια.)
‘Αρα, τα δυο τελευταία ποσοστά γράφουν την ιστορία μας και σκηνοθετούν τις ζωές των παιδιών μας.
Καθρέπτες και μούντζες επιτρέπονται στο διάλειμμα.
Λοιπόν, συνέλληνες, εγώ λυπάμαι πολύ για την κατάντια μας και είμαι σίγουρος πως και σεις λυπάστε το ίδιο.
Δεν πιστεύω σε μαγικά ραβδάκια αλλά πιστεύω στο θαύμα της φυλής μας.
Πιστεύω πως η μη ανοχή μας στην κοροϊδία, θα την ανατρέψει κιόλας.
Πιστεύω πως ο πόνος που προκαλούν τα πιο πάνω αναφερόμενα θα φέρει την υγιή αντίδραση, την φυσική αντανακλαστική αντίδραση.
Δεν ξέρω πώς ακριβώς θα γίνει αυτό (πρόσωπα και γεγονότα) αλλά ξέρω πως χρειάζεται εμείς να το πιστεύουμε και να το κρατάμε ζωντανό.
Χρειάζεται να συζητάμε πολύ, συνεχώς. Να αλλάζουμε μονίμως κουβέντες και να γράφουμε γι’ αυτά. Μην τα πνίγουμε-καταπίνουμε.
Η φωνή μας να φέρει τον λόγο και αυτός το έργο.
Κάτι θα γίνει, κάπως θα γίνει. Μιλήστε.
Υ.Γ Δεν θα είχα πρόβλημα με τον Μεϊμαράκη, Τσίπρα και τους άλλους, αν ήταν απλά γείτονες μου. Έχω τεράστιο πρόβλημα μαζί τους, βλέποντας πού και πώς βαδίζει η Ελλάδα ΤΟΣΑ χρόνια τώρα.
Υ.Γ2 Πιτσιρίκο, αν το βγάλεις, κότσαρε στο πλάι καμιά σκουπιδιάρα να αδειάζει το εμπόρευμα ή καμιά σύγχρονη μονάδα Επιδοτούμενου βιολογικού καθαρισμού.
Όρθιος ορθός / τρελός καλόγερος
(Αγαπητέ φίλε, βλέποντας το χτεσινό debate, κάποια στιγμή σκέφτηκα «δεν μπορεί να είμαστε τόσο χάλια και να έχουμε εμπιστευτεί τις τύχες μας σε αυτούς». Μετά θυμήθηκα πως αυτοί είναι μόνο οι μαριονέτες αγορών και ολιγαρχών, και …ανακουφίστηκα κάπως. Μην ανησυχείτε, όλα θα τα φτιάξουμε. Να είστε καλά.)
Πιτσιρίκος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου