Σάββας Σαββίδης
Σε προηγούμενό μας κείμενο αναλύσαμε την κατάσταση που επικρατούσε στο ελλαδικό κράτος τους τελευταίους μήνες. Ειδικά προ και μετά δημοψηφίσματος. Τον εμπαιγμό του λαού από τους κυβερνώντες και την εκμετάλλευση των κατακτήσεών του. Οι σημερινές εξελίξεις και η εξαγγελία από την κυβέρνηση Τσίπρα εκλογών είναι η φυσική συνέχεια της συνδικαλιστικής πολιτικής. Γιατί για τέτοιαν πολιτική μιλάμε. Επικοινωνιακή, τακτικιστική και δίχως όραμα. Μία πολιτική που ως σκοπό της έχει τη νομιμοποίησή της και την ηθική ικανοποίηση αυτών που την ασκούν.
Οι επικείμενες εκλογές δεν ξέρουμε κατά πόσον μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα. Το τρίτο μνημόνιο είναι ήδη συμφωνημένο, η Ελλάδα και ο ελληνικός λαός είναι και πάλι σε ομηρία και οι εναλλακτικές απουσιάζουν από το πολιτικό σκηνικό. Ένα τρίτο μνημόνιο που προέκυψε από τη συνδικαλιστική πολιτική της κυβέρνησης. Μία πολιτική που προσπαθούσε να δείξει στους δανειστές ότι δεν φοβάται να συγκρουστεί –μιλούσε μέχρι και για έξοδο από την ευρωζώνη–αλλά χωρίς καν να δημιουργεί τις αντικειμενικές συνθήκες σε εσωτερικό και εξωτερικό επίπεδο, ούτως ώστε η διαπραγματευτική λογική να είναι βάσιμη. Τα αποτελέσματα γνωστά.
Μέσα από όλο αυτό το σκηνικό προκύπτουν ορισμένοι προβληματισμοί. Ο πρώτος έχει να κάνει με την απουσία της αυτοκριτικής από όσους στήριξαν τον ΣΥΡΙΖΑ και το εγχείρημά του. Είδαμε όλους αυτούς να κατηγορούν σφόδρα όσους διατηρούσαν επιφυλάξεις για το στρατόπεδο Τσίπρα και την πολιτική του. Αλλά, εν μία νυκτί, οι ίδιοι που κατηγορούσαν μετατράπηκαν σε αντιτσιπρικούς. Αυτό συνέβη διότι ο Τσίπρας έφτυσε τον λαό στα μούτρα, ο οποίος του έδωσε ισχυρή εντολή με το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος. Έτσι, όπως είπε πρόσφατα και ο Μανώλης Γλέζος, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πλέον ενιαίο κόμμα, αλλά διαχωρίστηκε σε τρία μέρη: ο ΣΥΡΙΖΑ Μαξίμου, η ομάδα του Λαφαζάνη και η ΚΟΕ. Τα πράγματα είναι σαφή, καμία εναλλακτική πρόταση δεν μπορεί να προκύψει μέσα από τον ΣΥΡΙΖΑ, διότι εκτός από χρεωκοπημένος ιδεολογικά, είναι πλέον χρεωκοπημένος και πολιτικά.
Ο δεύτερος προβληματισμός έχει να κάνει με την απουσία εναλλακτικών προτάσεων. Μέσα από τα ερείπια που άφησαν πίσω τους οι εξουσιαστικές ελίτ των τελευταίων εφτά χρόνων, πηγάζει ένα χρεωκοπημένο πολιτικό προσωπικό, που δεν μπορεί να εκπροσωπήσει κατ’ ουδένα λόγο τα συμφέροντα του λαού και του τόπου. Εντάξει, ήταν αναμενόμενο η δεξιά σε όλες τις μορφές της να βάλει ξανά τις «πατριωτικές» της κορώνες και να διεκδικήσει κάτι. Αλλά είναι ξεκάθαρο ότι δεν πείθει κανέναν. Το «αντιμνημονιακό» μέτωπο, από τον Λαφαζάνη μέχρι τον Μιχαλολιάκο, ούτε αυτό μπορεί να πείσει αυτόν τον βασανισμένο λαό που ψάχνει απεγνωσμένα το λιμάνι του. Εξ άλλου, όλοι αυτοί είναι αποτελέσματα μιας φθαρμένης μέχρι αηδίας μεταπολίτευσης.
Τέλος, θα προσπαθήσουμε να κλείσουμε με κάτι θετικό. Όλα όσα περιγράψαμε πιο πάνω αφήνουν μία γεύση απογοήτευσης και προδοσίας στο στόμα μας, παράλληλα όμως αφήνουν πίσω τους έναν λαό που αφυπνίζεται από την επίπλαστη ευδαιμονία της μεταπολίτευσης. Έναν λαό που έδειξε με το τρανταχτό «ΟΧΙ» ότι κατανοεί πως η αναμέτρηση είναι μεταξύ της εθνικής του επιβίωσης και της ιστορικής του εξαφάνισης. Επίσης, έδειξε να κατανοεί ότι η ανάταξη του Έθνους θα έρθει με όραμα και αυτοοργάνωση από τα κάτω προς τα πάνω. Απορρίπτοντας έτσι την κομματική πολιτική που δημιουργεί αποδεδειγμένα εμφυλιοπολεμικά χαρακτηριστικά. Και εν τέλει, πρέπει να κατανοήσει ότι είναι καιρός να αρχίσει η αυθεντική επαναστατική διαδικασία. Μια διαδικασία η οποία είναι μακρόχρονη και πολύμορφη. Πολιτική, πολιτιστική, κοινωνική και εθνική. Μια επανάσταση που χρειαζόμαστε επιτακτικά.
Ανάληψη ευθύνης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου