Mία από τους άνανδρους Ιταλούς το 1940, εν καιρώ ειρήνης, και άλλη μία, λίγα χρόνια μετά από το ίδιο το ελληνικό κράτος που έδωσε άδεια σε εργολάβο να την εκμεταλλευτεί ως... παλιοσίδερα. Συγκλονιστική μαρτυρία του δύτη, Αλέξανδρου Παπαδόπουλου Στο ΧΩΝΙ: "Το πλοίο δεν είχε παρά μία τρύπα"
15 Αυγούστου 1940. Ανήμερα της Παναγιάς. Κάτι παραπάνω από μισό αιώνα πριν. Η Τήνος, κατάμεστη από προσκυνητές, ετοιμαζόταν για τη γιορτή της Μεγαλόχαρης. Κατά τα ειωθότα, στο λιμάνι του νησιού βρισκόταν πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού για να αποδώσει τιμές...
Ήταν το ιστορικό «Έλλη». Το καταδρομικό που είχε πάρει μέρος στη Μικρασιατική εκστρατεία ήταν στην είσοδο του λιμανιού και έστεκε υπερήφανο και σημαιοστολισμένο. Στο κατάστρωμα του, το πλήρωμα του ντυμένο με στολές εξόδου ανάμενε την ώρα που θα πατούσε στεριά ως τιμητικό άγημα της εικόνας Της.
Ώρα 08.25.. Η Τήνος παγώνει. Ένας θόρυβος από τη θάλασσα. Κοίταξαν όλοι την «Έλλη». Μαύροι καπνοί... Το καταδρομικό είχε χτυπηθεί. Άνανδρα και εν καιρώ ειρήνης. Από ιταλικό υποβρύχιο που παραμόνευε για να εκτελέσει το ανίερο καθήκον του πριν αποχωρήσει από την περιοχή.
Το πλήρωμα του «Έλλη» πάλεψε ηρωικά να σώσει το καράβι, ήταν όμως αδύνατο. Η τορπίλη είχε καταφέρει να δολοφονήσει το καταδρομικό που μία ώρα μετά την έκρηξη άρχισε να βουλιάζει στο βυθό.
Η κυβέρνηση Μεταξά διατάσσει έρευνα στο κουφάρι του πλοίου. Οι εμπειρογνώμονες ανακαλύπτουν αυτό που όλοι υποπτεύονταν. Δράστες ήταν οι Ιταλοί. Ο Μεταξάς αποφασίζει να κρατήσει χαμηλούς τόνους και έτσι γίνεται λόγος για «άγνωστο υποβρύχιο».
Ο κόσμος, όμως, ήξερε ποιος σκότωσε την «Έλλη». Η φασιστική Ιταλία του Μουσολίνι ήταν αυτή που είχε πραγματοποιήσει την πρώτη δολοφονία της Έλλης. Γιατί ακολούθησε και δεύτερη. Και αυτή σε καιρό ειρήνης. Αυτή τη φορά, όμως, υπεύθυνο ήταν το ίδιο το ελληνικό κράτος.
Ξαφνιαστήκατε; Και όμως, αυτή είναι η αλήθεια. Το «Έλλη» έγινε παλιοσίδερα. Η ιστορία κομματιάστηκε και ρευστοποιήθηκε από... εργολάβους. Το ακόμη χειρότερο; Θα μπορούσε αυτή τη στιγμή που μιλάμε, η Έλλη να ήταν και πάλι στην επιφάνεια της θάλασσας, περήφανο μνημείο της ελληνικής ιστορίας.
Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Με τη βοήθεια του φημισμένου Έλληνα δύτη, Αλέξη Παπαδόπουλου που αφηγείται Στο ΧΩΝΙ την πικρή, όπως ο ίδιος λέει, εμπειρία του από τη στιγμή που βρέθηκε στο βυθό αναζητώντας την Έλλη, δεν αντίκρισε όμως τίποτα. Εκτός από μια ανεμοδόχο... O Aλέξης Παπαδόπουλος ξετυλίγει Στο ΧΩΝΙ το κουβάρι των αναμνήσεων του:
«Γνώρισα κάποια στιγμή τον Νικήτα Κλήμη, δύτη που έκανε καταδύσεις πολύ πριν από μένα, την εποχή που οι δύτες ήταν ακόμη σκαφανδροφόροι. Πιάσαμε την κουβέντα. Κάποια στιγμή μου λέει: "το ξέρεις ότι εγώ με τον αδερφό μου και άλλους 5-6 δύτες κομματιάσαμε την Έλλη στο λιμάνι της Τήνου;". Αιφνιδιάστηκα. Δε μπορούσα να πιστέψω τα λεγόμενα του. Ο Κλήμης, όμως, επέμενε: "ένας εργολάβος εβραϊκής καταγωγής ζήτησε και πήρε το 1955 άδεια από το κράτος να εμπορευθεί το κουφάρι του πλοίου"».
Και η άδεια δόθηκε. Η θρυλική Έλλη, το πλοίο-σύμβολο έγινε με τις ευλογίες της Ελλάδας... σκραπ. Παλιοσίδερα προς εκποίηση και εκμετάλλευση. Και τα λεφτά ήταν... πολλά γιατί όπως μας εξηγεί ο κύριος Παπαδόπουλος «το πλοίο ήταν παλιό, παλιάς κατασκευής και δεν ήταν σκέτη λαμαρίνα. Ήταν γεμάτο μπρούτζο και μπακίρι, οι σωληνώσεις του ειδικά ήταν πολύτιμες. Για αυτό και συνέφερε τον εργολάβο να αναλάβει μια τόσο δύσκολη επιχείρηση».
Οι δύτες κατεβαίνουν στο βυθό, δεκαπέντε χρόνια μετά τη δολοφονία του πλοίου με σκοπό να ξεκινήσουν το ανίερο έργο τους. Υπάρχει, όμως, μία σημαντική παράμετρος: το πλοίο ήταν πολεμικό, ήταν επομένως γεμάτο πυρομαχικά. Προνόησε το κράτος για την ασφαλή απομάκρυνση τους από το πλοίο; Υπήρχαν επιθεωρητές των επιχειρήσεων αφοπλισμού του σκάφους; Μπορεί εύκολα κανείς κι ας μην είναι ειδικός τι θα συνέβαινε αν κατά τη μεταφορά των πυρομαχικών γινόταν κάποιο ανθρώπινο λάθος.
Ο Αλέξης Παπαδόπουλος είναι κατηγορηματικός: ο δύτης Κλήμης του είχε αναφέρει ότι πριν ξεκινήσει το κομμάτιασμα του πλοίου με εκρηκτικά, οι ίδιοι δύτες ανέλαβαν να απομακρύνουν τα πυρομαχικά (τα οποία προφανώς δεν παραδόθηκαν στο Πολεμικό Ναυτικό αλλά στον εργολάβο για την εκποίηση τους).
Είχε έρθει η ώρα να ξεκινήσει ο κατασπαραγμός της σάρκας της Ελλης. Μια σάρκα που είναι σάρκα της ιστορίας μας.
Κομμάτι από την ελληνική ψυχή μας...
Ο Παπαδόπουλος διηγείται Στο ΧΩΝΙ: «Ο Κλήμης, λοιπόν, μου είπε ότι η ομάδα δυτών που είχε αναλάβει να βάλει εκρηκτικά στο πλοίο για να αρχίσει ο τεμαχισμός του ένιωσε άσχημα την στιγμή πριν την πρώτη έκρηξη. Ουδείς ήθελε να ήταν αυτός που θα ξεκινούσε πρώτος. Και θυμάμαι σα σήμερα τα λόγια του Κλήμη: "κανείς δεν ήθελε να βάλει πρώτος φωτιά και έτσι το στρίψαμε"».
Η επιχείρηση είχε ξεκινήσει και πλέον τεράστιοι όγκοι από το ιστορικό και μαρτυρικό πλοίο άρχισαν να ανεβαίνουν στην επιφάνεια, στην ειδική εξέδρα που είχε στηθεί από τον εργολάβο. Ήταν μια δύσκολη διαδικασία αφού η Έλλη κείτονταν σε βάθος 47 μέτρων και σε απόσταση 450 μέτρων από το λιμάνι της Τήνου.
Όταν το μεγαλύτερο μέρος του πλοίου είχε ανέβει πια στην επιφάνεια και είχε απομακρυνθεί από τα συνεργεία του εργολάβου, αποφασίστηκε ότι είχε έρθει η στιγμή να τελειώσει και η επιχείρηση.
Τότε οι δύτες είπαν στον εργολάβο «κάτω έχει ψιλά κομμάτια, μας αφήνεις να τα σκουπίσουμε και να τα πουλήσουμε εμείς;». Ο εργολάβος αδιαφορώντας για τα «ψιλά» έδωσε την άδεια του. Οι δύτες κατέβηκαν πλέον μόνοι τους και σκούπισαν τον βυθό. Κάθε κομμάτι της «Έλλης» είχε γίνει προϊόν ανίερου εμπορίου.
Φτάνουμε στο 1983 και ο επονομαζόμενος και «Έλληνας Ζαν Κουστώ» (το έργο ζωής του οποίου μπορείτε να θαυμάσετε στο oudeterapleustotita.blogspot.gr), Αλέξανδρος Παπαδόπουλος παίρνει εντολή να κατέβει με κάμερα στον τηνιακό βυθό για να κινηματογραφήσει το ναυάγιο της «Έλλης». Πράγματι, ο Παπαδόπουλος μαζί με ομάδα δυτών φτάνει στην περιοχή με την πυραλαύκατο «Άννινος» και κατεβαίνει στο χώρο του ναυαγίου.
«Είχα μεγάλη αγωνία για το τι θα συναντήσω» θυμάται ο κύριος Παπαδόπουλος, «ήμουν ο μόνος που γνώριζε ότι το πιθανότερο ήταν ότι δε θα βρούμε τίποτα. Και δυστυχώς, έτσι συνέβη. Κατεβήκαμε και βρήκαμε τον βυθό σκουπισμένο. Δεν είχε απομείνει απολύτως τίποτα πέρα από κάτι κομματάκια λαμαρίνας στο μέγεθος ενός ταψιού. Δεν υπήρχε τίποτα που να θυμίζει ότι εδώ είχε βυθιστεί η Έλλη».
Εκτός από την ανεμοδόχο του πλοίου: «Κρατώντας τη βαριά κάμερα, είδα από μακριά ένα μεταλλικό κομμάτι. Δε δυσκολεύτηκα να καταλάβω ότι ήταν η ανεμοδόχος. Συνέχισα να κινηματογραφώ και οι άλλοι δύο δύτες πλησίασαν. Και έκαναν κάτι που δε θα ξεχάσω ποτέ.Έβγαλαν το ρυθμιστή τους, έσκυψαν πάνω από την ανεμοδόχο, έκαναν τον σταυρό τους και προσκύνησαν».
Η κυβέρνηση Μεταξά διατάσσει έρευνα στο κουφάρι του πλοίου. Οι εμπειρογνώμονες ανακαλύπτουν αυτό που όλοι υποπτεύονταν. Δράστες ήταν οι Ιταλοί. Ο Μεταξάς αποφασίζει να κρατήσει χαμηλούς τόνους και έτσι γίνεται λόγος για «άγνωστο υποβρύχιο».
Ο κόσμος, όμως, ήξερε ποιος σκότωσε την «Έλλη». Η φασιστική Ιταλία του Μουσολίνι ήταν αυτή που είχε πραγματοποιήσει την πρώτη δολοφονία της Έλλης. Γιατί ακολούθησε και δεύτερη. Και αυτή σε καιρό ειρήνης. Αυτή τη φορά, όμως, υπεύθυνο ήταν το ίδιο το ελληνικό κράτος.
Ξαφνιαστήκατε; Και όμως, αυτή είναι η αλήθεια. Το «Έλλη» έγινε παλιοσίδερα. Η ιστορία κομματιάστηκε και ρευστοποιήθηκε από... εργολάβους. Το ακόμη χειρότερο; Θα μπορούσε αυτή τη στιγμή που μιλάμε, η Έλλη να ήταν και πάλι στην επιφάνεια της θάλασσας, περήφανο μνημείο της ελληνικής ιστορίας.
Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Με τη βοήθεια του φημισμένου Έλληνα δύτη, Αλέξη Παπαδόπουλου που αφηγείται Στο ΧΩΝΙ την πικρή, όπως ο ίδιος λέει, εμπειρία του από τη στιγμή που βρέθηκε στο βυθό αναζητώντας την Έλλη, δεν αντίκρισε όμως τίποτα. Εκτός από μια ανεμοδόχο... O Aλέξης Παπαδόπουλος ξετυλίγει Στο ΧΩΝΙ το κουβάρι των αναμνήσεων του:
Και η άδεια δόθηκε. Η θρυλική Έλλη, το πλοίο-σύμβολο έγινε με τις ευλογίες της Ελλάδας... σκραπ. Παλιοσίδερα προς εκποίηση και εκμετάλλευση. Και τα λεφτά ήταν... πολλά γιατί όπως μας εξηγεί ο κύριος Παπαδόπουλος «το πλοίο ήταν παλιό, παλιάς κατασκευής και δεν ήταν σκέτη λαμαρίνα. Ήταν γεμάτο μπρούτζο και μπακίρι, οι σωληνώσεις του ειδικά ήταν πολύτιμες. Για αυτό και συνέφερε τον εργολάβο να αναλάβει μια τόσο δύσκολη επιχείρηση».
Οι δύτες κατεβαίνουν στο βυθό, δεκαπέντε χρόνια μετά τη δολοφονία του πλοίου με σκοπό να ξεκινήσουν το ανίερο έργο τους. Υπάρχει, όμως, μία σημαντική παράμετρος: το πλοίο ήταν πολεμικό, ήταν επομένως γεμάτο πυρομαχικά. Προνόησε το κράτος για την ασφαλή απομάκρυνση τους από το πλοίο; Υπήρχαν επιθεωρητές των επιχειρήσεων αφοπλισμού του σκάφους; Μπορεί εύκολα κανείς κι ας μην είναι ειδικός τι θα συνέβαινε αν κατά τη μεταφορά των πυρομαχικών γινόταν κάποιο ανθρώπινο λάθος.
Ο Αλέξης Παπαδόπουλος είναι κατηγορηματικός: ο δύτης Κλήμης του είχε αναφέρει ότι πριν ξεκινήσει το κομμάτιασμα του πλοίου με εκρηκτικά, οι ίδιοι δύτες ανέλαβαν να απομακρύνουν τα πυρομαχικά (τα οποία προφανώς δεν παραδόθηκαν στο Πολεμικό Ναυτικό αλλά στον εργολάβο για την εκποίηση τους).
Είχε έρθει η ώρα να ξεκινήσει ο κατασπαραγμός της σάρκας της Ελλης. Μια σάρκα που είναι σάρκα της ιστορίας μας.
Κομμάτι από την ελληνική ψυχή μας...
Ο Παπαδόπουλος διηγείται Στο ΧΩΝΙ: «Ο Κλήμης, λοιπόν, μου είπε ότι η ομάδα δυτών που είχε αναλάβει να βάλει εκρηκτικά στο πλοίο για να αρχίσει ο τεμαχισμός του ένιωσε άσχημα την στιγμή πριν την πρώτη έκρηξη. Ουδείς ήθελε να ήταν αυτός που θα ξεκινούσε πρώτος. Και θυμάμαι σα σήμερα τα λόγια του Κλήμη: "κανείς δεν ήθελε να βάλει πρώτος φωτιά και έτσι το στρίψαμε"».
Η επιχείρηση είχε ξεκινήσει και πλέον τεράστιοι όγκοι από το ιστορικό και μαρτυρικό πλοίο άρχισαν να ανεβαίνουν στην επιφάνεια, στην ειδική εξέδρα που είχε στηθεί από τον εργολάβο. Ήταν μια δύσκολη διαδικασία αφού η Έλλη κείτονταν σε βάθος 47 μέτρων και σε απόσταση 450 μέτρων από το λιμάνι της Τήνου.
Όταν το μεγαλύτερο μέρος του πλοίου είχε ανέβει πια στην επιφάνεια και είχε απομακρυνθεί από τα συνεργεία του εργολάβου, αποφασίστηκε ότι είχε έρθει η στιγμή να τελειώσει και η επιχείρηση.
Τότε οι δύτες είπαν στον εργολάβο «κάτω έχει ψιλά κομμάτια, μας αφήνεις να τα σκουπίσουμε και να τα πουλήσουμε εμείς;». Ο εργολάβος αδιαφορώντας για τα «ψιλά» έδωσε την άδεια του. Οι δύτες κατέβηκαν πλέον μόνοι τους και σκούπισαν τον βυθό. Κάθε κομμάτι της «Έλλης» είχε γίνει προϊόν ανίερου εμπορίου.
Φτάνουμε στο 1983 και ο επονομαζόμενος και «Έλληνας Ζαν Κουστώ» (το έργο ζωής του οποίου μπορείτε να θαυμάσετε στο oudeterapleustotita.blogspot.gr), Αλέξανδρος Παπαδόπουλος παίρνει εντολή να κατέβει με κάμερα στον τηνιακό βυθό για να κινηματογραφήσει το ναυάγιο της «Έλλης». Πράγματι, ο Παπαδόπουλος μαζί με ομάδα δυτών φτάνει στην περιοχή με την πυραλαύκατο «Άννινος» και κατεβαίνει στο χώρο του ναυαγίου.
«Είχα μεγάλη αγωνία για το τι θα συναντήσω» θυμάται ο κύριος Παπαδόπουλος, «ήμουν ο μόνος που γνώριζε ότι το πιθανότερο ήταν ότι δε θα βρούμε τίποτα. Και δυστυχώς, έτσι συνέβη. Κατεβήκαμε και βρήκαμε τον βυθό σκουπισμένο. Δεν είχε απομείνει απολύτως τίποτα πέρα από κάτι κομματάκια λαμαρίνας στο μέγεθος ενός ταψιού. Δεν υπήρχε τίποτα που να θυμίζει ότι εδώ είχε βυθιστεί η Έλλη».
Εκτός από την ανεμοδόχο του πλοίου: «Κρατώντας τη βαριά κάμερα, είδα από μακριά ένα μεταλλικό κομμάτι. Δε δυσκολεύτηκα να καταλάβω ότι ήταν η ανεμοδόχος. Συνέχισα να κινηματογραφώ και οι άλλοι δύο δύτες πλησίασαν. Και έκαναν κάτι που δε θα ξεχάσω ποτέ.Έβγαλαν το ρυθμιστή τους, έσκυψαν πάνω από την ανεμοδόχο, έκαναν τον σταυρό τους και προσκύνησαν».
Το μοναδικό κομμάτι του μαρτυρικού πλοίου ανέβηκε στην επιφάνεια και τότε ο Παπαδόπουλος με έκπληξη του είδε ότι κανείς δεν ενδιαφέρθηκε για αυτό! «Ουδείς αρμόδιος νοιάστηκε να το αξιοποιήσει. Και πάλι, η ίδια αδιαφορία. Αναγκάστηκα να το πάρω σπίτι μου και να το συντηρήσω γιατί ήταν έτοιμο να διαλύσει. Το πέρασα πολλά σπρέι βερνίκι και κατάφερα να το σώσω με προσπάθειες που κράτησαν πάνω από ένα χρόνο. Όταν ήταν σε καλή κατάσταση και δεν κινδύνευε πια το δώρισα στο Ναυτικό μουσείο Πειραιά όπου βρίσκεται και σήμερα, κάπου σε μία γωνία».
Ο Αλέξης Παπαδόπουλος ξεσπάει Στο ΧΩΝΙ: «Αν πας στην Τήνο, στον ναό της Μεγαλόχαρης, υπάρχει ειδικά διαμορφωμένος χώρος όπου εκτίθεται η ιταλική τορπίλη που βύθισε το Έλλη. Δείχνουμε τη σφαίρα που σκότωσε την ιστορία μας, ενώ θα μπορούσαμε να δείχνουμε την ίδια τη δολοφονημένη σάρκα. Δε σκέφθηκε κανείς αρμόδιος να ανασύρει από το βυθό κάποιο κομμάτι του πλοίου για να μπορούν οι επερχόμενες γενιές να το προσκυνούν;».
Ο Αλέξης Παπαδόπουλος ξεσπάει Στο ΧΩΝΙ: «Αν πας στην Τήνο, στον ναό της Μεγαλόχαρης, υπάρχει ειδικά διαμορφωμένος χώρος όπου εκτίθεται η ιταλική τορπίλη που βύθισε το Έλλη. Δείχνουμε τη σφαίρα που σκότωσε την ιστορία μας, ενώ θα μπορούσαμε να δείχνουμε την ίδια τη δολοφονημένη σάρκα. Δε σκέφθηκε κανείς αρμόδιος να ανασύρει από το βυθό κάποιο κομμάτι του πλοίου για να μπορούν οι επερχόμενες γενιές να το προσκυνούν;».
Η κουβέντα με τον διακεκριμένο Έλληνα δύτη και υποβρύχιο κινηματογραφιστή πλησίαζε στο τέλος της όταν του θέσαμε μια ερώτηση που μας βασάνιζε από την αρχή: σε τι κατάσταση βρήκαν οι δύτες το 1955 την Έλλη; Ήταν διαμελισμένο το πλοίο; Διαλυμένο; Η απάντηση είναι συγκλονιστική και δημοσιεύεται για πρώτη φορά!
«Ο Κλήμης μου είχε πει επί λέξει, σας μεταφέρω τα λεγόμενα του που καταγράφηκαν στο μυαλό μου και δε θα σβήσουν ποτέ "το πλοίο ήταν στο βυθό ατόφιο! Ήταν οπλισμένο γύρω γύρω από μια θωρακική ζώνη με μεγάλο πάχος σιδήρου, η τορπίλα όμως το βρήκε κάτω από τη ζώνη αυτή και έκανε μία τρύπα. Μπήκαν νερά και το πλοίο βυθίστηκε". Ούτε εξεράγη, ούτε διαλύθηκε».
Και πράγματι, οι ιστορικές μαρτυρίες της εποχής επιβεβαιώνουν τον ισχυρισμό αυτό: το πλοίο βυθίστηκε μια ώρα μετά την πρόσκρουση της τορπίλης.
Επικαλεστήκαμε την εμπειρία του κυρίου Παπαδόπουλου; Δηλαδή η Έλλη θα μπορούσε να ανασυρθεί ατόφια; «Φυσικά. Σας λέω, είχε μόνο μία τρύπα. Ήταν εύκολη επιχείρηση να ανέβει και πάλι στη στεριά με τη χρήση ειδικών μπαλονιών. Και πάντως σίγουρα πολύ πιο εύκολη επιχείρηση από την υποβρύχιο διαμελισμό της με εκρηκτικά».
Ένα μνημείο της σύγχρονης ιστορίας της Ελλάδας περίμενε υπομονετικά στο βυθό το ελληνικό κράτος να το ανεβάσει και πάλι στην επιφάνεια και να το αναστήσει. Τελικά, έγινε παλιοσίδερα για να κερδίσει κάποιος εργολάβος.
«Ο Κλήμης μου είχε πει επί λέξει, σας μεταφέρω τα λεγόμενα του που καταγράφηκαν στο μυαλό μου και δε θα σβήσουν ποτέ "το πλοίο ήταν στο βυθό ατόφιο! Ήταν οπλισμένο γύρω γύρω από μια θωρακική ζώνη με μεγάλο πάχος σιδήρου, η τορπίλα όμως το βρήκε κάτω από τη ζώνη αυτή και έκανε μία τρύπα. Μπήκαν νερά και το πλοίο βυθίστηκε". Ούτε εξεράγη, ούτε διαλύθηκε».
Και πράγματι, οι ιστορικές μαρτυρίες της εποχής επιβεβαιώνουν τον ισχυρισμό αυτό: το πλοίο βυθίστηκε μια ώρα μετά την πρόσκρουση της τορπίλης.
Επικαλεστήκαμε την εμπειρία του κυρίου Παπαδόπουλου; Δηλαδή η Έλλη θα μπορούσε να ανασυρθεί ατόφια; «Φυσικά. Σας λέω, είχε μόνο μία τρύπα. Ήταν εύκολη επιχείρηση να ανέβει και πάλι στη στεριά με τη χρήση ειδικών μπαλονιών. Και πάντως σίγουρα πολύ πιο εύκολη επιχείρηση από την υποβρύχιο διαμελισμό της με εκρηκτικά».
Ένα μνημείο της σύγχρονης ιστορίας της Ελλάδας περίμενε υπομονετικά στο βυθό το ελληνικό κράτος να το ανεβάσει και πάλι στην επιφάνεια και να το αναστήσει. Τελικά, έγινε παλιοσίδερα για να κερδίσει κάποιος εργολάβος.
Αν σας βγάλει ποτέ ο δρόμος από τον Ναυτικό μουσείο του Πειραιά, μπείτε για δύο λεπτά, αναζητήστε την ανεμοδόχο που διασώθηκε, σταθείτε ευλαβικά μπροστά της και σκύψτε το κεφάλι με ντροπή. Ζητήστε μία συγνώμη στην «Έλλη» που έτρεχε κάποτε στη μικρασιατική εκστρατεία... Είναι το μόνο που μπορούμε πια να κάνουμε...
Στέλιος Ποτηράκης
Στέλιος Ποτηράκης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου