Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2016

Πάρε ψυχή μου το σπαθί

Μια κρούστα χοντρή έχει περιτυλίξει την ανεβάλλουσα ψυχή μας και την έχει ακινητήσει σε καμπούρες και ζάρες και συνήθειες εξευτελιστικές..

Αυτή που λαχτάριζε στην πολυσάλευτη φλόγα της νιότης, να κυριέψει τον κόσμο και δεν χωρούσε στο λαμπρό εφηβικό κορμί της, τώρα σε μια γωνιά του ζαρωμένου, ταγαριασμένου κορμιού, τουρτουρίζει. Του κάκου της καλαναρχούν οι παλιές και νέες σοφίες να υποταχθεί με κατανόηση κι υπομονή στο νόμο της ανάγκης· όμοια, της λεν, άναντρα παρηγορώντας τη, όμοια ορμούν, νικούν, νικούνται και ξεπέφτουν και τα φυτά και τα ζώα και οι θεοί. Μα μια δύσκολη ψυχή δεν καταδέχεται τέτοιες παρηγοριές· πώς να καταδεχτεί; Ίσια ίσια στο νόμο αυτό της ανάγκης γεννήθηκε να κηρύξει τον πόλεμο.


Κρίσιμη η επιστροφή στην πατρική γης. Σκάζει η βολικιά μπαμπέσικη κρούστα, ανοίγει η καταπακτή, βουρκολακιάζουν και πηδούν στη συνείδηση όλοι οι κάποτε πιθανή εαυτοί μας που τους σκοτώσαμε, όλα τα καλύτερα εγώ που μπορούσαμε να γίνουμε και δεν γίναμε, από τεμπελιά, κακομοιριά κι αναντρία.


Και το μαρτύριο αυτό γίνεται ακόμα πιο αβάσταχτο, όταν η πατρική σου γης είναι ζόρικη κι αβόλευτη. Όταν τα βουνά της κι οι θάλασσες κι οι ψυχές, που πλάστηκαν από τέτοιους βράχους και τέτοια αρμύρα, δε σου επιτρέπουν ούτε στιγμή να βολευτείς, να γλυκαθείς, να πεις: «Φτάνει!» Τούτη η Κρήτη έχει κάτι το απάνθρωπο· δεν ξέρω αν αγαπάει και γι’ αυτό τυραννάει τα παιδιά της, ένα μονάχα ξέρω: τα μαστιγώνει ίσαμε το αίμα.


Μια μέρα ρώτησαν το σεΐχη Γκλαιλάν, το γιο του Χαρασά: «Τι πρέπει να κάνουν οι Άραβες, για να μην ξεπέσουν;» Κι αυτός αποκρίθηκε: «Όλα θα πηγαίνουν καλά όσο θα κρατούν στα χέρια τους το σπαθί και θα ‘χουν στο κεφάλι τους το σαρίκι και θα τρέχουν καβαλάρηδες!». Αναπνέω τον αέρα της Κρήτης, κοιτάζω τους Κρητικούς, και δεν ξέρω κανέναν άλλο λαό στη γης που ν’ ακολούθησε πιο πιστά την περήφανη ετούτη αραβίτικη εντολή.



Νίκος Καζαντζάκης


nekthl.blogspot.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου